تصویری که ۵ سال قبل، نخستین دید نزدیک ما به این دنیای دوردست را میسر ساخت

تصویری که ۵ سال قبل، نخستین دید نزدیک ما به این دنیای دوردست را میسر ساخت

ما نمی‌دانستیم پلوتو تا این اندازه پرشتاب و متنوع است. پنج سال پیش در چنین روزی ما دانستیم پلوتو تا چه اندازه پرشتاب و متنوع است.

از زمان کشف پلوتو در سال ۱۹۳۰ این سیاره کوتوله دوردست یک معمای کشف نشده بود که به صورت قطره‌ای پرزدار در تصاویر قدرتمند هابل قابل مشاهده بود. اما همه چیز در ۱۴ جولای ۲۰۱۵ تغییر کرد وقتی که فضاپیمای New Horizons ناسا توانست تا عمق ۷۸۰۰ مایل (۱۲۵۵۰کیلومتر) بر روی سطح یخی پلوتو زوم کند.

این یک پرواز تاریخی در ارتفاع کم بود که شناسایی مقدماتی ۹ سیاره قدیمی منظومه شمسی را تکمیل کرد و یک ترکیب شگفت‌انگیز و متنوع از عوارض پلوتو و یخچال‌های نیتروژنی تا کوه‌های بلند ساخته شده از یخ سنگی را نشان داد.

این سیاره به طور معمول به عنوان سیاره‌ای شناخته می‌شد که توسط اتحادیه ستاره شناسی بین المللی تا سطح یک سیاره کوتوله در سال ۲۰۰۶ تنزل یافت.

آلن استرن از یک انستیتو تحقیقاتی گفت: “پلوتو یک دنیای شگفت انگیز است، قلبی روی آن قرار دارد که حتی در هالیوود هم ممکن نبود بهتر از این ساخته شود!”

 ماموریت ۷۲۰ دلاری New Horizons در ژانویه ۲۰۰۶ با شکستن رکوردِ سرعت 36400 مایل بر ساعت (58580کیلومتر بر ساعت) به پلوتو رسید. حتی در آن سرعت سرسام آور، رسیدن به پلوتو برای این کاوشگر ۹ سال و نیم زمان برد که در روز پرواز حدود ۳ میلیارد مایل (۵ میلیارد کیلومتر) از زمین فاصله داشت. و به دنبال آن این فضاپیما دچار اشتباهی شد که باعث شد با خطر گریز از این رویداد حماسی مواجه شود.

در ۴ جولای ۲۰۱۵ ،فضاپیما به مدت ۹۰ دقیقه محو شد و پیام تلاش‌های خود را برای تیم ماموریت ارسال می‌کرد. اما آنها مانند کامپیوتر اصلی که در حال انجام دو کار بزرگ در آن واحد است، در حال انجام این چالش بودند و به سرعت در حال تشخیص و حل مشکل بودند؛ استرن با تأکید بر ستایش از استعداد، آمادگی و فداکاری تیم عملیات ماموریت، تأکید کرد: “این عیب یابی با فشار بالا به دور از روال معمول نبود.”

او گفت: “این چیزی بود که ما تقریبا در ۴ جولای از دست دادیم. اگر چنین اشتباهی فقط دو روز دیرتر می‌افتاد احتمالاً برای نجات این پرواز خیلی دیر بود.”

فقط سه روز بعد از آن اشتباه، New Horizons یک تصویر حیرت انگیز گرفت! یک طرح به شکل قلب بزرگ به روی سطح قرمز پلوتو. در روزهای بعدی این جنبه نمادین پلوتو واضح و واضح تر شد، همانطور که این اتفاق برای دیگر سیاره‌های کوتوله که در حال مواجه شدن به لایه هلیوسفر می باشند، می‌افتد. چرا که فضاپیما در حال پرواز به سوی لایه هلیوسفر بود.

و سپس در ۱۴ جولای به نزدیکترین فاصله خود رسید. این فضاپیما اطراف پلوتو به مطالعه و تصویربرداری عوارض سطحی متنوع و شگفت‌انگیز پرداخت.

برای مثال این قلب که به نام کاشف آن، Clyde Tombaugh نامگذاری شده است با کوه‌های یخی و نه کوه های سنگی، با ارتفاع دو مایل (سه کیلومتر) هم مرز است.

در بخش دیگری از سیاره کوتوله یخ متان به عوارض تیغه ایِ عجیب و خاصی تبدیل میشوند.

کلسی سینگر دانشمند عضو این ماموریت می‌گوید: “پلوتو مانند مجموعه‌ای از پارک‌های ملی است که در اختیار شما باشد و شما آنها را در فضای کوچکی در کنار یکدیگر قرار داده باشید.”

اما تصاویر زیبا داستان سطح پلوتو را خط می زنند! برای مثال گوشه چپ این قلب، با پهنه ای از یخ نیتروژن به عرض ۶۰۰ مایل( 1000 کیلومتر) بدون هیچ گونه دهانه قابل رد یابی است. این بدان معناست که اخیراً این ناحیه دوباره زنده شده است که نشانگر این است که پلوتو از نظر جغرافیایی فعال است. این موضوع برای بسیاری دانشمندان یک شگفتی بود چرا که آنها فرض داشتند که سیاره کوتوله مرده است.

پلوتو به طرز غیرقابل باوری از خورشید دور است و هیچ سیاره بزرگی هم در نزدیکی آن نیست که بتواند داخل سیاره کوتوله را از طریق کشش و انعطاف پذیری جذر و مدی گرم کند، همانطور که در قمر مشتری و زحل اتفاق می‌افتد.

در واقع منبع قدرت اصلی برای فعالیت‌های پلوتو همچنان به صورت پر رمز و راز و موضوع بحث مورد توجه باقی مانده است. برای مثال برخی از محققین فکر می‌کنند شاید گرمای حاصل از فروپاشی های رادیواکتیو ماده، مسئول این انرژی است.

اما دانشمندان دیگر مانند استرن به اینکه فعالیت سیاره حاصل از گرمای نهفته ای که به وسیله انجماد آهسته و مداوم اقیانوس زیرسطحی پلوتو ایجاد شده باشد، مشکوک هستند.

این موضوع حقیقت دارد که مشاهدات New Horizons اذعان می دارد که سیاره کوتوله دارای یک اقیانوس از آب نمکی مایع در لایه زیرین سطح خود می باشد. همچنین اطلاعات ماموریت به دو عنصر حیاتی دیگر که برای زندگی می‌شناسیم اشاره می کند:

مولکول های ارگانیک شامل کربن، و منبع انرژی که احتمالاً در پلوتو فراوان هستند.

استرن می‌گوید: “شما می‌توانید بگویید در سال ۲۰۲۰ فضاپیمای New Horizons پلوتو را به عنوان یک پتانسیل اخترشناسی معرفی خواهد کرد.”

مترجم: سحر بخت همت

منبع: Space